06
سپتامبر

عکاسی در شب با دوربین دیجیتال

با نزدیک شدن بر شب گویی آسمان چادر حریر ابریشمی خود را بر سر کشیده و درخشش هارمونی براقی از انوار را به نمایش گذاشته است که به دشواری میتوان جزییات پررمز وراز آن را دید. کنتراست شدید میان قسمت های روشن و تاریک، نیاز به نوردهی طولانی، نویز تصویر و البته مجموعه نورهای ناخواسته از نقاط مختلف با رنگ هایی که قبلاً ندیده ایم، و اشیایی که لرزان و خارج از فوکوس هستندما را ترقیب به عکاسی در این سیاهی پر رمز وراز میکند برای ناشناخته ها …

برای اینکه بتوانیم عکس خوبی از مناظر شب بگیریم باید مشکلات فراوانی را حل کنیم. اما خواستن توانستن است. پس بجای اینکه این مسائل را مانع بدانیم، بهتر است که از آنها استفاده کنیم. بدین ترتیب می توانیم عکس هایی بگیریم که فضا و محیط آنها مختص مناظر شب است

اولین کار که باید انجام دهیم تنظیمات دوربین است که تنظیمات دوربین حرفه ای به قرار زیر است .

به دلیل ترکیب منابع نور موجود در بسیاری از سوژه های عکاسی در شب، بهتر است عکاسی با فرمت خام یا همان RAW به شما کنترل کامل بر ظاهر و حس تصاویرتان را می دهد. وقتی می خواهید عکس هایتان را دوباره باز بینی کنید ، فایل های RAW اجازه تغییرات زیادی را در ترازکردن  سفیدی و تنظیمات رنگ های مختلف  را به شما می دهد.رنگ اساسا جزئی از فایل می شود اگر شما با استفاده از فرمت jpeg یا tiff عکس بگیرید،و اینگونه از فرمت ها در پردازش رنگ ها قابلیت کمی دارند .
night photography
دامنه دینامیک  یا محدوده دینامیکی عکس عبارت است از تفاوت مقدار روشنایی بین تاریک‌ترین نقاط و روشن‌ترین نواحی عکس که دارای جزئیات قابل تشخیص باشند. در برخی عکس‌ها نواحی تاریک یا روشن بعضاً دارای جزئیات هستند و در برخی قسمتها فاقد جزئیات یا بافت قابل تشخیص. محدوده دینامیکی عکس درواقع مشخص می‌کند که در عکس چه طیفی از روشنایی بین تاریک‌ترین قسمتهای حاوی جزییات تا روشن‌ترین قسمتها وجود دارد. هر چقدر این فاصله بیشتر باشد، عکس دارای محدوده دینامیکی بیشتری است و در آن نواحی بیشتری در قسمتهای تاریک و روشن دارای جزییات قابل تشخیص هستند. واحد سنجش دینامیک رنج، EV یا Exposure Value است. این مقدار محدوده دینامیکی در وسایل و مدیاهای مختلف، متفاوت است. مثلاً دوربین‌های عکاسی دیجیتال SLR دارای دینامیک رنج حدود ۶-۸ و چشم انسان دارای دینامیک رنج ۱۴EV است.

در بسیاری موارد دوربین قادر نیست عکسی بگیرد که کل نواحی عکس، چه نواحی تاریک و چه نواحی روشن، دارای جزئیات باشند و قابل دیدن شوند. راهی که برای حل این مشکل وجود دارد این است که چند عکس با نورسنجی‌های مختلف بگیریم و سپس از پردازش تلفیقی آن‌ها، به یک عکس برسیم که دارای دینامیک رنج بالا است و در آن همه نواحی دارای جزئیات قابل نمایش باشد. این مسئله اساس روش عکاسی HDR را تشکیل می‌دهد.

فایل های RAW همچنین دامنه دینامیکی (dynamic range) بیشتری نسبت به فایل های jpeg دارند و برای هر یک ۱۶ بیت داده از کانال های رنگی قرمز، سبز و آبی  استفاده می کنند. این عمق بیتی (bit depth) بالا به دوربین اجازه می دهد تا در شرایط نوری با تضاد یا کنتراست بسیار بالا که در آن تفاوت بین سایه ها و قسمت های روشن شدید است، تصاویر بهتری ثبت کند.با فرمت RAW عکس بگیرید. بهترین کار است .

کلید چرخان انتخاب مُد نوردهی در یک دوربین نیکون D7100 به وضوح مُد های نوردهی M، A، S و P را نشان می دهد.

شما نوردهی را به یکی از سه روش زیر کنترل می کنید: با تنظیم دیافراگم لنز خود، تغییر سرعت شاتر، یا تنظیم یک مقدار ISO در دوربین.
دکمه ای چرخان در بالای دوربین عکاسی که به اسم منوی نوردهی یا کلید چرخاناست با استفاده از آن و با  انتخاب مُد های عکاسی (mode dial) بر روی دوربین به شما اجازه می دهد تا تنظیمات نوردهی را کنترل کنید. حالت های نوردهی معمولا با حروف M، A، S و P تعیین شده اند، که مخفف دستی (Manual)، اولویت دیافراگم (Aperture priority)، اولویت شاتر (Shutter priority) و مُد های برنامه (Program modes) هستند.

دوربین های نگاتیوی کاملا دستی  با SLR دیجیتال خود نیز با  همین روش رفتار کنید .و معمولا از حالت نوردهی دستی برای کنترل مقدار نور ورودی به دوربین استفاده کنید . مُد نوردهی دستی (M) به شما کنترل کامل بر هر سه پارامتر نوردهی را می دهد.

در واقع اولویت شاتر (S) و حالت برنامه (P) برای این سبک خاص عکاسی مناسب نیستند، وبه ندرت در عکاسی از آن ها استفاده می شود .

گهگاهی هم از اولویت دیافراگم برای برخی از حالت های عکاسی در شب استفاده می کنم. این بدین معنی است که شما لنز را بر روی یک دیافراگم خاص مانند f/8 تنظیم می کنید و دوربین سرعت شاتر را برای داشتن نوردهی درست برایتان تنظیم می کند

امروزه فرمت مورد علاقه عکاسانی که به طور جدی به عکاسی دیجیتال روی آورده اند، فرمت RAW است. چرا که در این فرمت، بدلیل میانبر زدن از پردازشهای داخلی دوربین، کاربران در هنگام پردازش، انعطاف پذیری فوق العاده ای را در ویرایش و پردازش تجربه می کنند.
اما بسیاری از کسانیکه که در حال حاضر تمام عکسهایشان را به صورت RAW تهیه میکنند، مطمئنا تعداد زیادی عکس JPEG هم دارند که دوست دارند با مبدلی مانند Adobe camera RAW آنها را پردازش کنند. شاید بگویید، فرمت JPEG در مبدل RAW نوعی نقض غرض است. و اصولا فایده ای بر آن مترتب نیست.
هر چند که مطمئنا آن انعطاف پذیری فرمت RAW ، در مورد فایلهای JPEG وارد شده در مبدل RAW وجود ندارد اما چندان هم بی فایده نخواهد بود که بتوانید فایلهای JPEG خود را در مبدل Adobe Camera RAW پردازش کنیداگر شما می خواهید با فرمت jpeg عکس بگیرید، من به شما پیشنهاد می کنم که این کار را در بالاترین تنظیمات کیفیت انجام دهید به طوری که هر قسمت مصنوعی ناشی از فشرده سازی قابل مشاهده در عکس خود را به حداقل برسانید.
خیلی ها به محیط ACR عادت کرده اند و حالا دیگر ویرایشهای JPEG در محیط فتوشاپ را کمی دور از ذهن میبینند.
ویرایشهایی که ACR دراختیارتان قرار میدهد، بسیار سهلتر است. مثلا تنظیم تراز سفیدی، یا تنظیم روشنایی، احیا مناطق پرنور، تنظیم Curve که براحتی در ACR قابل انجام است اما در محیط فتوشاپ، اغلب مشکلتر هستند.
کاربران لایت روم که از این لحاظ مشکلی ندارند و تمامی عکسهای خود را میتوانند در همان محیط پردازش RAW ، ویرایش کنند.فایل های jpeg تنها از ۸ بیت از داده برای هر یک از کانال های رنگی قرمز، سبز و آبی استفاده می کنند، که تقریبا معادل با هفده میلیون رنگ مختلف است. این مقدار ممکن است خیلی زیاد به نظر برسد، اما حتی با این تعداد رنگ های موجود، هنوز هم ممکن است banding (زمانی که بیت کافی برای نمایش وجود ندارد و در نواحی بزرگ با تن ملایم، مانند آسمان، اتفاق می افتاد. آن را در جستجوگر عکس گوگل مشاهده نمایید) و دیگر مصنوعات را داشته باشید، که اثر نامطلوبی بر کیفیت تصویر می گذارند.

از طرف دیگر فایل های RAW، می توانند به صورت غیرفشرده گرفته شوند، به این معنی که اندازه فایل ها، به خصوص برای تصاویر بزرگتر از ۲۴ مگاپیکسل، می تواند خیلی زیاد باشد.

تصاویر jpeg یک مزیت اندازه فایل کوچکتر را دارند. این به شما اجازه می دهد تا تصاویر بیشتری بر روی کارت حافظه ذخیره کنید، اما آنها این کار را با استفاده از فشرده سازی تصویر «دارای اتلاف – lossy» برای کاهش اندازه فایل انجام می دهند. این کار برای کیفیت تصویر هزینه بردار است (معایبی دارد)، چون مصنوعات یا قسمت های مصنوعی ناشی از فشرده سازی ممکن است با بررسی دقیق تر قابل مشاهده باشند.
night photography
آنها همچنین می توانند از یک الگوریتم فشرده سازی استفاده کنند، تا اندازه فایل ها را کوچکتر کنند، هدف از این کار کاهش افزونگی (redundancy) محتویات عکس می‌باشد برای توانایی ذخیره کردن یا انتقال اطلاعات به فرم بهینه .

فشرده سازی عكس می تواند با اتلاف و پر اتلاف صورت گیرد. فشرده سازی بدون اتلاف گاهی اوقات برای بعضی عکس‌ها مثل نقشه کشی‌های تکنیکی و آیکون‌ها ترجیح داده می‌شود و به این دلیل است که در روش‌های فشرده سازی پراتلاف خصوصاً وقتی برای نرخ بیت‌های پایین استفاده شود فشرده سازی به کیفیت عکس لطمه می‌زند. روش‌های فشرده سازی بدون اتلاف همچنین ممکن است برای محتویات پر ارزش مثل عکس‌های پزشکی یا عکس‌های اسکن شده برای اهداف بایگانی شدن نیز ترجیح داده شوند. روش پراتلاف مخصوصا برای عکس‌های طبیعی مناسب است مثل عکس هایی برای کاربردهای کوچک (گاهی اوقات جزئی) که از دست رفتن درستی (fidelity) برای دست یافتن به کاهش نرخ بیت قابل توجه است .اما این می تواند یک نوع «بدون اتلاف بصری – visually lossless» از فشرده سازی باشد، به این معنی که شما هیچ قسمت مصنوعی قابل مشاهده ای در تصاویر گرفته شده نخواهید دید. این گزینه ای است که من برای عکاسی انتخاب می کنم.
تنها بهتر است از  فضای رنگ s-RGB استفاده کنید .من از فضای رنگی   استفاده می کنم، که s-RGB گزینه پیش فرض است. Adobe RGB به لحاظ نظری محدوده رنگ بزرگتری دارد اما کار کردن با آن پیچیده تر است.
نورسنج توکار دوربین شما  تنظیمات متفاوتی برای شرایط نوری مختلف دارد. حالت های سنجش چند ناحیه ای (Multi-zone)، تمرکز بر میانه (centre weighted) و نقطه ای (spot) رایج ترین حالات نورسنجی است که مورد استفاده قرار می گیرد.

نورسنجی چند ناحیه ای برای اکثر شرایط عکاسی که احتمال دارد در گشت و گذارهای عکاسی شبانه با آن برخورد کنید، دقیق تر است.

چون دوربین رنگ مهتابی وسفید آسمان شب را آبی میبیند بهتر است تراز سفیدی را تنظیم کنید اما نگران نباشید  شما با فرمت RAW عکس بگیرید،و تراز سفیدی (تعادل رنگ سفید – WB) مسئله مهمی نیست چون داده های فرمت RAW بعد از اینکه عکس گرفته شد، اجازه دستکاری گسترده تراز سفیدی در نرم افزار را می دهند.

برای مناظر شهری معمولا با فرمت RAW با تنظیم تراز سفیدی تنگستن (tungsten) یا نئون (neon) عکس می گیرند. اگر شما در مورد چگونگی عکاسی از یک صحنه مطمئن نیستید، همیشه می توانید از تنظیمات تراز سفیدی خودکار استفاده کنید یا تراز سفیدی را در مرحله پس پردازش انجام دهید.

اگر شما تصمیم دارید با فرمت jpeg یا tiff عکس بگیرید، باید هنگام گرفتن عکس تراز سفیدی را به دقت تنظیم کنید. به همین دلیل است که من عکاسی با این نوع فرمت ها را توصیه نمی کنم، چون اغلب ترکیبی از منابع نور مختلف در عکاسی شب وجود دارد، که می تواند تنظیم تراز سفیدی را به یک چالش تبدیل کند.

ما تراز سفیدی را تنظیم می کنیم تا رنگ ها در عکس به درست ترین شکل ممکن نمود پیدا کنند.
حالت اتوماتیک یا خودکار: در این حالت دوربین به شکل خودکار با توجه به نور محیط بهترین حدس را در رابطه با تراز سفیدی می زند و همان را به کار می گیرد.

حالت تنگستن: از این حالت بیشتر برای عکس برداری با استفاده از لامپ های حبابی و در محیط داخلی استفاده می شود.در این حالت دوربین رنگ نور را کمی سرد می کند تا به تعادل برسد.

حالت فلورسنت: از این حالت برای عکس برداری زیر نور مهتابی یا فلورسنت استفاده می شود.در این حالت دوربین رنگ نور را کمی گرم می کند تا به تعادل برسد.

حالت نور روز یا آفتابی: این حالت در همه ی دوربین ها مشاهده نمی شود زیرا در این حالت تراز سفیدی به شکل نرمال تنظیم می شود و تغییری در رنگ نور عکس حاصل نمی شود.

حالت ابری: این حالت معمولا در هوای ابری استفاده می شود و رنگ نور را کمی گرم تر از حالت نرمال می کند.

حالت فلاش: معمولا فلاش دوربین نوری با دمای رنگ نور سرد از خود منتشر می کند به همین دلیل در این حالت رنگ نور عکس کمی گرم می شود تا به تعادل برسد.

حالت سایه: معمولا نوری که در سایه ها دیده می شود کمی سردتر از نور مستقیم خورشید است به همین دلیل در این حالت دمای رنگ نور کمی گرم می شود تا به تعادل برسد.

نحوه تنظیم دستی تراز سفیدی:در اکثر مواقع با استفاده از حالت های پیشفرضی که در بالا توضیح داده شد شما می توانید به نتایج دلخواه تان برسید.البته بعضی از دوربین های دیجیتال امکان تنظیم دستی تراز سفیدی را نیز به شما می دهند.
این تنظیمات به اینکه آیا شما از لنزهای فوکوس دستی استفاده می کنید یا فوکوس خودکار بستگی دارد. اگر شما از لنزهای فوکوس خودکار استفاده می کنید، بهتر است  از حالت فوکوس خودکار تکی (single auto-focus) استفاده کنید.

حالت فوکوس خودکار متوالی (Continuous auto-focus)، فوکوس را به طور مداوم حفظ می کند، که برای سوژه هایی که در حال حرکت سریع هستند، مانند سوژه های مسابقات موتورسواری و اتومبیلرانی، مفیدتر است. این حالت همچنین باتری را سریع تر خالی می کند و ممکن است به طور مستمر در شرایط کم نور معمول در عکاسی شب فوکوس کند.

هنگامی که سیستم فوکوس خودکار، فوکوس را بر سوژه شما قفل کرد، باید به مُد فوکوس دستی تغییر حالت دهید به طوری که وقتی شما دکمه شاتر را فشار می دهید، لنز دیگر به جستجو یا تلاش برای تنظیم فوکوس مجدد ادامه ندهد.
کار دکمه MF-AF بر روی یک دوربین نیکون D700 تنظیم روی حالت فوکوس خودکار متوالی است – که احتمالا شما نمی خواهید از آن برای عکاسی شب استفاده کنید!

دوربین های نیکون من به شما اجازه می دهند تا فعالسازی فوکوس خودکار را روی دکمه ای دیگر، غیر از دکمه شاتر، تنظیم کنید. این قابلیت بسیار مفید است چون به این معنی است که بعد از اینکه شما فوکوس را به دست آوردید، مجبور نیستید به حالت فوکوس دستی تغییر حالت دهید، چون وقتی شما دکمه شاتر را فشار می دهید، سیستم تلاشی برای فوکوس مجدد نخواهد کرد.

با لنزهای فوکوس دستی شما هیچ گزینه دیگری جز اینکه دوربین را روی حالت فوکوس دستی تنظیم کنید، ندارید.

در  عکاسی در شب مانند عکس های زاویه عریض از مناظر شهری،  تنها لنز روی فوکوس بی نهایت تنظیم کرده و آن را به همان حالت رها می کنم. باید عمق میدان کافی برای داشتن همه چیز های موجود داخل کادر در فوکوس وجود داشته باشد.اگر هیچ سوژه ای نزدیک دوربین نباشد .

اگر سوژه ها نزدیک دوربین شما هستند و می خواهید عمق میدان را برای دیافراگم انتخابی خود به حداکثر برسانید، می توانید از نشانه گذاری های ابر کانونی (hyperfocal ) موجود بر روی بسیاری از لنزهای فوکوس دستی استفاده کنید.

عمق میدان ناحیه ای در جلو و پشت نقطه ی فوکوس است که واضح به نظر می رسد یا بهتر است بگوئیم از وضوح قابل قبولی برخوردار است. میزان عمق میدان تا حدودی به تنظمیات دوربین (فاصله کانونی لنز و دیافراگم) و تا حدودی نیز به عواملی چون اندازه عکس و چشم بیننده وابسته است. فراموش نکنیم که وضوح مساله ای ذهنی و سلیقه ای است یعنی آن چه برای یک فرد واضح به نظر می رسد ممکن است برای فردی دیگر واضح نباشد.
بهترین راه برای درک نحوه ی عملکرد عمق میدان آوردن مثالی عملی است. فرض کنید که با لنزی 24 میلیمتری که بر روی نقطه ای در فاصله ی یک متری از دوربین فوکوس شده عکاسی می کنید و برای این که تصویر واضحی داشته باشید، دیافراگم را بر روی f/11 قرار می دهید. در این حالت هر چیزی که در فاصله ی 73 سانتیمتری تا 157 سانتیمتری وجود داشته باشد، واضح ثبت خواهد شد.
در واقع، در این حالت هر چیزی که در فاصله ی یک متری از دوربین قرار دارد واضح است و بعد از آن همه چیز رفته رفته وضوح کمتری پیدا می کند تا به نقطه ای می رسیم که وضوح کاملاً از دست می رود. فراموش نکنید که در تعیین میزان عمق میدان، اندازه سنسور دوربین نیز به اندازه ی فاصله کانونی و دیافراگم تاثیرگذار است. همان طور که ملاحظه شد، فوکس کردن بر روی بی نهایت تا حدی زیادی عمق میدان را هدر می دهد. در اینجاست که با استفاده از فاصله ابرکانونی می توان به نتایج بهتری دست یافت.
فاصله ابرکانونی را از فرمول H = f*f/N*c + f می توان محاسبه کرد که در آن f فاصله کانونی لنز، N عدد دیافراگم و c قطره دایره اغتشاش است. بعنوان مثال اگر از یک دوربین فول فریم با یک لنز 50 میلیمتری در دیافراگم f/8 استفاده کنیم و قطر دایره اغتشاش نیز 0.03 میلیمتر در نظر گرفته شود، فاصله ابرکانونی 10.46 متر به دست خواهد آمد. بنابراین اگربر روی سوژه ای واقع در 10.46 متری از دوربین فوکوس کنیم، تمامی اشیاء واقع در نصف آن فاصله تا بینهایت (یعنی از 5.23 متری تا بینهایت) دارای فوکوس قابل قبولی خواهند بود.
اما اگر صحنه ی شما از عمقی زیاد یا شئی ای در پیش زمینه برخوردار نباشد، چطور این کار انجام می شود؟ در این حالت هرچند فاصله ابرکانونی دیگر کارایی ندارد اما هم چنان می توان از روش هایی برای به حداکثر رساندن عمق میدان وضوح بهره گرفت. در چنین شرایطی استفاده از قانون یک سوم توصیه می شود و این بدان معناست که شما برای دست یابی به حداکثر وضوح در تصویر، باید صحنه ی پیش روی خود را به سه قسمت تقریباً مساوی تقسیم کرده و فوکوس را بر روی نقطه ای در یک سوم ابتدایی قرار دهید.
اگر شما از لنزهای فوکوس دستی که یک تراشه داده بر روی خود ندارند استفاده می کنید، ایده خوبی است که اطلاعات فاصله کانونی و دیافراگم بیشینه را به طور دستی وارد دوربین خود کنید، البته اگر این گزینه برای شما در دسترس است.

عکاسی در تاریکی

مناظر شهر ایده آل هستند، با چراغ های خیابانی و جذابیت نورافکن ها. همچنین مدتی بعد از غروب خورشید (هوای گرگ و میش) که هنوز مقداری نور در آسمان است، می توان عکس های زیبایی گرفت.

اولین چیزی که هنگام عکاسی شب باید در نظر گرفت، ترکیب بندی (Composition) است. دوربین های SLR دیجیتال کنونی با شرایط خیلی کم نور خیلی خوب کنار می آیند. اما آن ها حداقل به مقداری نور نیاز دارند.

محدوده وسیعی از تنظیمات دوربین در این شرایط کاربردی هستند که بسته به ماهیت سوژه عکاسی شما و اینکه از سه پایه استفاده می کنید یا خیر انتخاب می شوند.

از آنجا که عکاسی در شب در نور کم انجام می شود، صفحه نمایش به راحتی قابل خواندن است پس صفحه نمایش LCD شما یک ابزار بسیار مهم برای بررسی فوکوس کامل و درستی رنگ و برای به دست آوردن نوردهی صحیح است.، بنابراین شما نباید روشنایی را بر روی جبران نور مستقیم خورشید تنظیم کنید. بنابراین من معمولا تنظیمات روشنایی دوربین خودم را همانطور که هست رها می کنم.

 با انتخاب تنظیمات ISO پایه دوربین خود، که معمولا حدود ISO100 است، میزان نویز را در تصاویر خود حداقل نگه خواهید داشت. این کار همیشه امکان پذیر نیست، و در برخی از مواقع لازم است که مقدار ISO را افزایش دهید

دوربین های مدرن معمولا یک صفحه نمایش هیستوگرام دارند به طوری که شما می توانید بررسی کنید که آیا دارید بیش از حد یا کمتر از حد لازم تصاویر خود را نوردهی می کنید.

وقتی شما به طور دستی اطلاعات لنز را به دوربین اضافه می کنید، اطلاعات مربوط به فاصله کانونی و دیافراگم در داده EXIF ثبت می شود – که در این مورد برای لنز اولیه نیکور AIS، ۱۳۵ میلی متر و f2.8 است. اگر بخواهید این اطلاعات را بعدا بررسی کنید، این ویژگی بسیار مفید است و همچنین به شما اجازه می دهد تا از مُد های نورسنجی پیشرفته تر و قابلیت های فلاش استفاده کنید.

از آنجا که شما اغلب از سوژه های عکاسی در شب با استفاده از سه پایه عکاسی می کنید، باید هر نوع گزینه تثبیت کننده تصویر را غیر فعال کنید. بسته به اینکه از کدام سیستم دوربین استفاده می کنید، این گزینه ممکن است یک سوئیچ بر روی لنز یا یک آیتم منو در خود دوربین باشد.

فعال بودن تثبیت کننده وقتی که دوربین روی یک سه پایه است می تواند کیفیت تصویر را کاهش دهد.

معمولا دو نوع تنظیمات کاهش دهنده نویز در دوربین ها وجود دارد: کاهش نویز ایزو بالا  و کاهش نویز نوردهی طولانی.

کاهش نویز ISO بالا تنها برای سوژه های خاص مانند عکاسی نجومی ضروری است. در اکثر مواقع از تنظیمات ISO پایین استفاده کنید، بنابراین نیازی به استفاده از این گزینه جز در شرایط خاص نخواهید داشت.

کاهش نویز نوردهی طولانی برای نوردهی هایی با مدت بیش از یک ثانیه استفاده می شود. این مورد به کاهش نویز ناشی از گرم شدن بیش از حد حسگر در طول نوردهی طولانی کمک می کند و می تواند به حذف پیکسل های داغ یا مرده کمک کند.

کاهش نویز نوردهی طولانی همچنین مدت زمانی که دوربین نیاز به پردازش و ذخیره تصاویر دارد را دو برابر می کند چون یک نوردهی «کادر تاریک» دارد. این بدان معنی است که باتری شما تنها نیمی از مدت زمان خود را دوام خواهد آورد.

هر دو نوع کاهش نویز را می توان در نرم افزار بر روی فایل ها انجام داد، بنابراین شما می توانید این گزینه ها را غیر فعال رها کنید اگر ترجیح می دهید کاهش نویز را در مرحله ای بعد انجام دهید.
هنگامی که می خواهید عکس بگیرید، باید از صفحه نمایش برای زوم کردن بر روی سوژه خود استفاده کنید تا ببینید آیا همه چیز به درستی فوکوس شده است یا نه. قابلیت بررسی سریع عکس هایتان یکی از مزیت های بزرگ دوربین های دیجیتال است. این قابلیت برای بررسی نوردهی صحیح نیز بسیار مفید می باشد.

براکت گذاری نوردهی (براکتینگ – bracketing) به شما اجازه می دهد تا چندین عکس را به طور متوالی و سریع با محدوده ای از نوردهی های مختلف بگیرید. شما می توانید با استفاده از نرم افزار فایل های جداگانه را به یک تصویر با دامنه دینامیکی بالا ترکیب کنید.

هنگام براکت گذاری نوردهی، شما باید دوربین را روی یک حالت عکاسی پیوسته (متوالی – continuous) تنظیم کرده و دکمه شاتر روی دوربین یا ریموت کنترل را پایین نگه دارید تا یک توالی سریع تصاویر ایجاد شود.

اگر شما به سرعت شاتر طولانی تر از این نیاز دارید، باید دوربین را بر روی حالت «Bulb» تنظیم کنید و از ریموت کنترل دوربین باسیم یا بیسیم برای باز نگه داشتن شاتر برای مدت زمان های طولانی تر استفاده کنید.

قابلیت افق مجازی (virtual horizon) به شما اجازه می دهد تا خط افق خود را تراز کنید و صاف به تصویر بکشید. این کار در شرایط کم نور که در آن شما دید واضحی از افق ندارید می تواند بسیار مفید باشد و همچنین کمک می کند تا اطمینان حاصل شود که خطوط عمودی مانند خطوط ساختمان ها صاف باشند.

اکثر عکس های شب از سرعت شاتر بین یک و ده ثانیه استفاده می کنند، و اکثر دوربین ها به شما اجازه خواهند داد تا سرعت شاتر را تا مدت زمان ۳۰ ثانیه تنظیم کنید.

اگر ریموت کنترل دوربین در دسترس ندارید، می توانید از عملکرد تایمر خودکار برای اجتناب از دست زدن به دوربین در طول مدت نوردهی استفاده کنید (نوردهی های طولانی، لرزش به وجود آمده بر اثر لمس کردن دکمه شاتر روی دوربین می تواند باعث تار شدن عکس شود).

شما نیز میتوانید با روش های گفته شده در پایین دوربین های خود را برای عکاسی در شب تنظیم کنید .

هوای گرگ و میش
در این عکس تعادل رنگ سفید را روی tungsten تنظیم کرده ایم. رنگ نور دستگاه بازی کاملا طبیعی به نظر می رسد، در حالی که نور باقیمانده در آُسمان به رنگ آبی پر رنگ ظاهر شده است.

عکاسی با در دست گرفتن دوربین

ایزو (ISO) را افزایش دهید (افزایش حساسیت حسگر دوربین به نور) تا بتوانید سرعت شاتر را بیشتر (سریع تر) کرده و عکس ها را بدون سه پایه بگیرید. اگر در لنز یا دوربین خود ثبات بخشی تصویر (image stabilization) دارید از آن استفاده کنید.

نور مصنوعی
نورپردازی مصنوعی با استفاده از تعادل رنگ سفید خودکار (auto white balance) ممکن است ایجاد نشود. در عکس فوق با اینکار یک عکس با رنگ گرم گرفته ایم. اگر این را نمی خواهید، تعادل رنگ سفید را روی تنگستن (tungsten) تنظیم کنید.

نوردهی طولانی
قبلا در لنزک به نکات عکاسی با نوردهی طولانی اشاره کرده ایم. از سه پایه استفاده کنید تا بشود ایزو پایین تری را برگزینید و طولانی تر نوردهی کنید (سرعت شاتر های کند مثلا ۱۵ دقیقه). برای کسب الهام بیشتر در مورد سوژه های عکاسی با نوردهی طولانی مطلب «عکاسی با نوردهی طولانی – نمونه های بسیار زیبا» لنزک را مشاهده کنید.

بیشتر بخوانید
بهترین گوشی عکاسی در شب
همه چیز درباره‌ی عکاسی از دنباله ستارگان در آسمان زیبای شب
آموزش عکاسی از طبیعت شب
عکاسی مناظر شبانه